Move on

IMG_20150108_211318
Terugblikken op gemaakte keuzes.
Mais non, je ne regrette rien.
Bedauere wirklich nichts von allem.
Fate is only a question of ‘when‘.

Deux enfants, ils sont entre nous.
Prachtmensjes, zo mooi. Zo warm.
Sind alles. Für dich wie für mich.
Lets keep ‘em loved. Safe from harm?

Je te souhaite le meilleur absolu.
Alle goeds. Ik wens het je oprecht.
I hope she’s a much better person for you
und ich in allen Augen nicht ewig schlecht.

Je was, je blijft mijn langste verleden.
Aber in Zukunft kämpft jeder für sich.
Proud of you, for so long I’ve been.
Du leider nicht ebenso stolz auf mich.

De onophoudelijke distantiëring
Wunschloses Unglück. Und etwas Rost.
Passivité, discontinuité. Liberté.
Interest, finally and totally lost.

Samen, nu slechts nog voor de kinderen.
Wollte dir wirklich nie so weh tun.
À partir d’été, nos mondes sont séparés.
I just, I just had… my own pride, too…

Never meant to drift away.
So quickly.

Tried for so long to heal it all.
To be one.

But I couldn’t hold it up forever.
Forgive me.

Ich habe soeben genau
das getan.

C’est tout.
And we’ll move on.

oud

Grote bek maar
zo onzeker
Vraag het hemd
van het lijf
Vraag van ander
en zelf níet doen
Staat ellende
buiten kijf.

Te vulgair en
onnadenkend
Te veel ongein
zo niet mij…
Kweenie wat me
daar bezielde
Kannie verder
Waar ben jij…

Wilnie goedpraten
wat zo fout was
Was mezelf niet,
ben een oen.
Kweenie wat ik
nu nog doen kan
Heb je echt nooit
pijn willen doen.

Kzie wel wat
er nu zo mis was
Wilde herstellen
deed het fout
Bijna v’loren maar
heb hoop weer.
Word ik nu toch
met jou oud?

Moeder moet

Moeder moet liefhebben.
Onvoowaardelijk steunen.
De juiste raad weten.
Op zich laten leunen.
Moeder moet behoeden
En altijd beschermen.
Zich vol overgave
over alles ontfermen.
Moeder moet alles.
Accepteren, berusten.
Niet klagen. Dragen.
Lasten en lusten.

In het Duits klinkt de benaming duidelijk passender.

Moeter.

Je ruist

Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langsheen de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit gaan liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij

.

(geschreven door jong dichterstalent: Bo Vanluchene)

Catastrofe

Toe, zeg me dat de plek waar ik nu ben, een veilige is?
Dat het woord dat je me vandaag gaf, morgen ook nog geldt?
Het goede staat plotsklaps stil maar de wereld wordt steeds sneller.
Als jij terugkomt, blijkt alles al lang nog meer veranderd gebleven.
Geef me dat beetje zekerheid dat toont dat niets écht zeker lijkt?
Ik knijp mijn ogen dicht en hoop bijna hard dat ’t ineens onwaar is.
Het is te eenvoudig: ik heb zo veel lief en word ook lief gehad.
Leef niet meer in het verleden, kijk niet eens naar de toekomst.
In gedachten ontwaak ik elke dag daar, waar ik nu zou willen zijn.
Neem een deel van mijn voortdenderende snelheid weg?
Geef me iets, maakt niet eens uit wat, dat voor altijd blijft.
Maar ook al gaat de wereld om ons heen langzaam kapot,

dit blijft eeuwig onaangetast. Niets gebeurt werkelijk…

Zo verwarrend
mag het zijn.
Zo catastrofaal.
maar zo mijn.

#usb3

Bea

zouze3Zou ze ooit één grijze haar onder haar hoedje uitrukken?
Zou ze ooit in de keuken de beslagkom leeg likken?
Zou ze ooit nog een keer een mindblowing orgasme hebben?
Of er ooit één hebben gehad, met veel heet gesteun en gesis?

Zou ze ooit in de auto keihard meeblèren op Lily’s “Fuck You”?
Zou ze ooit op de WC ongegeneerd in haar neus rondboren?
Zou ze ooit onder de dekens haar linkerbil even snel optillen,
zodat haar stinkende scheet niet zo snoeihard te horen is?

Zou ze ooit gedachten hebben: “Is dit nou werkelijk alles..”
Zou ze ooit uit die Bilderbergclan hebben willen ontsnappen?
Zou ze ooit nog een geile chat met de prins van Zamunda snel
wegklikken omdat haar PA weer loopt te zeiken als Manneke Pis?

Zou ze ooit haar beschoeide voeten op de salontafel pleuren?
Zou ze ooit snel haar paarse dildo schoonmaken onder de douche?
Zou ze ooit een enorm stuk in haar bontkraag zuipen, enkel
vanwege het anders aan creativiteit zo ondraagbaar grote gemis?

Zou ze ooit na het afvegen naar haar toiletpapiertje kijken?
Zou ze ooit het lopend buffet overgeven door haar neus?
Zou ze ooit eens bankhangend naar Kim Holland zappen.
Ach nee, toe zeg, kom nou, nevernooitniet, neen toch gewis…

huh

kon jij maar mij zijn jij
dan wist ik wel
dat ik mij wou.
kon jij maar mij zijn
dan kon ik zeggen
dat ik van mij hou.

maar als ik de vingers
van mijn rechterhand
op ‘t  toetsenbord één
plek naar links verschuif,
ben jij enkel nog maar

huh …?

.

.

© Lou

toedeledoki

geen hond die nu nog
aan jou denkt.
geen man en zelfs geen mens.

iedereen is weg.

geen kip die jou nog
aandacht schenkt.
aan je daden of jouw wens.

enkel van de leg.

geen vuige duivel die
je nu nog wenkt.
kom hier lief, in mijn hens?

let op wat ik zeg.

een zware tientonner die
plots uitzwenkt.
al geplet, schrik je je lens.

wat een pech…

weg.

.

.

© Lou

natuurlijk

natuurlijk kijk ik naar Ursulaursula
hoe ze haar schelp weer eens
uit de zee vist, ’t zand afveegt.

natuurlijk denk ik herhaaldelijk
“lulkoek, zo bang voor James”
hij flirt toch tot-ie een ons weegt?

natuurlijk gaat breinlief tekeer
dik 50 jaar oud, slecht geacteerd en
ik vind dat Ursula een beetje slist.

natuurlijk schiet een dendriet uit
naar die hersencel die verder denkt
aan jou en dat je me ook mist.

natuurlijk…

© Lou

Zoet

Had je echt gedacht
dat het eeuwig stil zou blijven
dat alles altijd op jou wacht
en jij je bittere spot kunt drijven

Had je echt gedacht
dat je zomaar een gat kunt boren
in dat hart, zo week en zacht
en ’t nog steeds jou zal behoren

Had je echt gedacht
dat haat het zal kunnen winnen
dat je uiterlijk steeds weer lacht
toch verscheurd bent van binnen

Had je echt gedacht
dat jij er ook maar iets toe doet
terwijl jij enkel alles diep veracht
ach weet je, wraak is nooit zoet…

.

.

© Lou

LY2?

Most of the people LiefI love
they love you.
Now should I be
envious? Or
should I complain?
Should I feel worried
that we are the same?
No I should not, cause
if they love you,
the only sensible thing
that I could ever do
is to see that you’re good
and do as they do.
Which means that I
simply will love you,
too.

.

© Lou

cut

cut
cut the crap
don’t you see
it’s just a trap
and
it’s not me…

you are the cut
slashed too deep
try keepin’ it shut.
can’t
even sleep…

trapped my soul
took my will
played a role
you
caught me still

cut me loose
or take it all
cruelly seduce
but
don’t hear my call

cut me off,
off of you?
can’t love
this
cut is due…

.

.
(c) Lou

Social shit

De pleuris, goffer, gadver, kak.
Wat ben je ook een slappe zak.
Een klojo zonder ruggengraat
die doelloos door het leven gaat.
Gezeik, gezeur, gescheld, gekloot.
Ga zuipen, eet shit uit de goot.
Tief op en get lost, jij idioot,
krijg tieten, stik en val toch dood.

Een nieuwe tweet en weer een wens
Liefdadigheid van mens tot mens.
Prachtnamen om elkaar te noemen.
Hard meedoen tot je kop gaat zoemen.
Social media maar dan asociaal
Ach schelden doen we toch allemaal…
Dus struikel voorzichtig, stomme trut.
Love you heaps, en zelfs dat is klote.

(C) Lou

wereldwonder

Ze is mijn wereld.wereldwonderballons
Kan niet zonder
Ze is mijn eigen
wereldwonder.

Ze is mijn meiske
zelf gemaakt,
van gezondheid
ronduit blaakt.

Ze is mijn allesie
maar jemig, wacht.
Mijn alles is plots
alweer acht…

(c) Lou

En dat is ze.

Elke vrouw die kinderen heeft mogen krijgen denkt ergens in het jaar wel een keer: “x jaar geleden om deze tijd…” en dan vul maar aan. Keek ik voetbal en braken m’n vliezen. Begonnen de weeën. Lag ik al 20 uur te puffen. Lag ik al in het ziekenhuis te wachten. Ging het helemaal niet goed. Merkte ik nog niks. Etcetera etcetera.

Bij mij was ’t dus dat eerste: ik keek iets van voetbal op TV en m’n vliezen braken. Al waterend naar het ziekenhuis. Geen weeën. Die begonnen pas om half drie ’s nachts. En om om 3:17h was ze er. Een persoonlijk wereldwonder, neergezet in 47 minuten. Beetje veel bloed maar zonder (kleer)scheuren. Een perfect wichie!!

En dat wichie is nu een brok meid van acht. Een gevoelig rauwdouwertje, een banjerende ballerina, een door het leven kuierend knuffelbeest. Morgen vier ik mijn wereldwondertje. En hoe vreselijk ze dat ook vindt, ze zal altijd mijn krissiebissiepoepelissie blijven.
Sorry lieffie 😉

Liefste, mooie dochter van me, ik wens je een heel nieuw, prachtig, vreugde- en liefdevol, lachend en knuffelend wonderjaar toe.
Mama loves you.
Always. No matter what.
Never forget dat!

wereldwonderslingers

moeizaam

moeizaam richt ik mij steeds weer op.

fier in de tegenwind, ik vang iedere klap.

sterk tegen alles wat niet goed kán zijn.

krachtig ondanks alles wat ik niet snap.

moeizaam kom ik weer overeind.

ondanks alles wat zó niet eerlijk is.

ondanks jou, jij die mij zo vaak niet ziet.

ondanks het intense, brandende gemis.

moeizaam maar zeker word ik ik.

steeds verder weg van wie ik ooit was.

steeds meer lak aan wat men zoal denkt.

you know what? you can kiss my royal …

(c) Lou

Stilte

Zo veel te veel gezegdStilte
en toch te weinig woorden.
Priemende onduidelijkheid.
Ogen die doorboorden.

Ik weet het niet meer.
Wat doe ik steeds fout.
Verlies die mensen
waar ik zo van houd.

Windstille luwte
in het oog van een orkaan.
Ik hoop het maar. Ach toe,
ga weer naast me staan…

Kom hier en omarm
wat je ooit adoreerde.
Maak mijn binnenste warm.
Wees wat ik toen begeerde.

Sla mijn handen voor de ogen.
Word gek van deze kilte.
En kwijn zwijgzaam weg
in jouw opgelegde stilte.

Geschreven liefgeluiden
zorgzaam uit ’t net opgevist
zo ook verdwijnen ze weer
als bomen in de mist…

.

.

(c) Lou

Do I bore you?

Tell me, do I bore you?bored

Adore me.
like you did back then.
Ignore me.
while you still can.
Explore me.
Come in and  find out.
Go for me.
will you still scream and shout?
War me.
fight love with all your might.
Ask for me.
when you’re lonely at night.
Whore me.
well, I would pay for myself…
So store me.
on your cramped asset shelf.
You swore me.
you played your last card.
Now floor me.
and crush my still devoted heart…

Tell me, am I really such a bore?
You’ll keep on leaving me,
just a bit more.
but please, darling, from now on,
use the back door?

.

.

(c) Lou

stupid fate

My dearest dear, will you wait?dragon3
Our lives have just that single fate.
Even though we will never date.
Never caress and never mate.
The whole concept of us is innate.
My heart lies shattered on a plate.
Attraction of such craving weight.
Run to each other, aimed and straight.
Remembering that it’s not too late.
So tell me, tell me, will you wait?

.

.

.

(c) Lou

jij

JijJij
ja, jij…
je zegt
“dichtbij”.
Toch zo
ver weg
van mij…

Jij,
ja, jij…
te druk.
Wijst mij.
En zo..
wij stuk?
…het zij.

Jij,
ja, jij…
te goed.
Voorbij.
Doch au!
Het bloedt
in mij…

Jij.
Ja. Jij.
Ga goed.
Wees blij.
Zo veilig.
Zo weg.
Van mij.

.

.

(c) Lou

Applaus

Is mijn hand tot
een vuist gebald,
open jij mijn vingers en
legt je hand in mijn.
Je fluistert zinnen
zo goed doordacht
door al het lawaai heen
alsof ze een kompas zijn.

Applaus voor
al jouw woorden
zo waar en zacht.
Mijn hart opent zich
op het moment
dat jij lacht.

Is mijn aarde eens
een harde platte schijf
maak jij haar toch
weer heel en  rond.
Voert mij op
jouw tedere wijze
de verziendheid
uit jouw mond.

Applaus voor
jouw manier
die mij doet leven.
Ik wens zo zeer
dat je dit altijd
zult blijven geven…

Wil ik weer eens
met mijn harde hoofd
dwars door de muur,
druk jij mij een helm
en een hamer in de hand.

In jou brandt vuur…
.

.

.

Gebaseerd op de songtekst van “Applaus, applaus” van Sportfreunde Stiller.
.
prachtige song. Vind ik dan.

wat. water. verwaterd.

Wat is er nog oververwaterd
van ons spiegelbeeld in
het water

Ik prik er met een
vinger in en zie mijzelf
wat alleen

Wat is er nog over
van de empathie die ooit
zo gloeide

Jij koos een nieuw
middelpunt in ’t leven en
ging heen

Wat werd water.
Dat met vrolijk geklater.
Verwaterde.

En het werd later.

.

.

(c) Lou

Verleden leed

Leed.leed
Verleden tijd.
Het lijden voorbij.
En toch ook niet.
Eigenlijk gaat het
gewoon door
en blijft geleden
leed een lijden…

..

(c) Lou

Als een vlinder

Gisteren schreef ik naar aanleiding van een aantal dingen een spontane tekst. Ik plakte die op een foto van een vlinder en postte dat geheel op Facebook. Dichteres Janine Jongsma (dankjewel lieve Janine!!) was aangegrepen door de laatste zinnen en schreef ze anders op (namelijk onder elkaar) om er meer en betere nadruk op te leggen. En ineens ontstond er poëzie… Daarom wil ik het graag hier met jullie delen.
De tekst die eraan vooraf ging:
.
Ik vraag me echt oprecht af waarom de mens als zodanig niet in staat is om zijn soortgenoten met rust te laten. Als je elkaar vlinderniet kunt luchten of zien, ga elkaar dan tenminste uit de weg, vrij naar ’t motto ‘Live and Let Live’. Maar nee, er moet gelijk op elkaar ingehakt en -geslagen worden. Kinderen worden mishandeld en misbruikt, ouderen beroofd of simpelweg vergeten, dieren gekweld en doodgeknuppeld, nietsvermoedende mensen worden van hun fiets getrokken en in elkaar geramd. Men pest en mobt elkaar letterlijk de dood in. Probeert elkaar één of ander óngelooflijk geloof als ‘het enige ware’ op te dringen: my way or the stairway to hell. Soms komt er dan weer zo’n dag waar je ineens weer met je neus op het feit gedrukt wordt, dat de mens een raar en gewelddadig wezen met enorme en onnavolgbare hersenkronkels is. Ik ben weliswaar heel blij dat ik heel veel mensen ken die bewijzen dat het ook nog anders kan. Maar toch word ik er bij tijden ook intens verdrietig van en zou ik ’t liefst wegvliegen. Als een vlinder. Weg. Als dat wezen, dat door niemand gehaat wordt, door niemand gevangen, door niemand de vleugels uitgerukt of zonder reden platgedrukt. Onbereikbaar voor de ellende die we elkaar aandoen. Voelsprieten ingetrokken. Vleugels samengeklapt. In de allerhoogste boom. Op de meest broze tak. Gewoon. Onmenselijk.
.
.
.
.
Als een vlinder
..
als een vlinder weg
als dat wezen door niemand gehaat
door niemand gevangen wordt
.
door niemand de vleugels uitgerukt
of zonder reden platgedrukt
onbereikbaar voor de ellende
.
die we elkaar aandoen

voelsprieten ingetrokken
vleugels samengeklapt
.
in de allerhoogste boom
op de meest broze tak
gewoon. Onmenselijk.
.
 
(c) Lou
 

Hoe jij en ik

Hoe beschrijf je een sensatie. Hoe de pijn. Hoe laat ik iemand weten, dat ik daar wil zijn.hoe

Hoe kom ik écht over. Hoe maak ik mijn punt. Hoe weet ik dat jij mij dat óók gunt.

Jij
bent zo stil. En zegt niks meer. Maakt dat ik me in mijn onzekerheid zelf nog bezeer.

Jij
kunt niet anders. Jij moet óók door. Voor eeuwig. Want daar leven we toch voor?

En
hoe moet ’t dan verder, of moet het dat niet. Snel, stop! Voordat iemand ’t ziet.

En
kun je me zeggen dat je echt van me houdt? Nee dat kun je niet. Over and out.

Ik
wíl niet voor eeuwig. Ik wil nu meteen. Morgen kan ik de pijp uit zijn. Ach, ga heen…

Ik
voel me raar, onvolledig. Incompleet. En morgen weet jij weer, dat het je tóch speet?

Hoe
Jij
En
Ik

Niet.

Bewonderenswaardig hoe je het ineens kon laten vallen. niet
De spanning ontspannen, de snaar laten breken.
Aan de kant kon gooien wat niet meer in je straat past.
Nieuwe oevers met groener gras kwamen bij je smeken.

Moesten door jou niets ontziend begraasd worden.
Een dikke zwarte streep door al dat wat ooit was.
Nieuw leven, nieuwe liefde, scenario’s herschreven.
En in jouw scenario kwam ik er niet meer aan te pas…

Gewoon.
Niet.

eigenlijk raar

Raar eigenlijk, hoe de mens kan verdringen.
Verdrinken.
Opdat het ooit slijt.

Mooi dat het verstand weet hoe te vergeten.
Vergeven.
Ineens is het kwijt.

Gelukkig dat het gevoel over kan stappen.
Omschakelen.
De ervaring nooit af.

Goed dat het hart in staat is te omvatten.
Omarmen.
Wat ooit eens liefde gaf.

Blij dat ik steeds opnieuw door kan gaan.
Opzoeken.
Wat mij vervult.

En dat ik nu eindelijk feilloos herken
dat jij nog steeds
uit je nek lult.

.

.

(c) Lou

Vrijblijvend

vrijgevangenhart

bron: pixabay (59593)

Kon niet anders
Moest zo zijn
Was gewoon goed
Voelde toch fijn.

Alles overboord
soms zo erg nodig
even wereldloos
Taal overbodig

Stil, beide ervan
schaars ’t moment.
Ogen die spreken.
In ons element.

Zo lang geleden
Gevangen het hart
Zal altijd blijven
en eeuwig verward.

Ieder een weg, na
gestolen seconden
een opleving door
armen die vonden.

Stil zal ik blijven,
schuchter maar blij
In mijn chaoshoofd
Laat ik jou vrij

.

(c) Lou

Reisluchten

Deze reisluchten
laten mij zuchten.
De wolken, de kleuren,
geen tijd om te zeuren.
Te druk met vluchten…

In deze vergezichten.
wegvliegen, camera richten.
Autobahnzoevend
Nietsbehoevend
Enkel maar deze reisluchten…

collage

Beest

Leed.
Verleden tijd.
Van lijd.
Het lijden voorbij.
Of toch ook niet.
Eeuwig duurt
het leed der tijden
en blijft geleden
leed een lijden…

Ik ben een gezegend mens. Zo zeg je dat toch? Ook als  niet-gelovige. Ik heb lieve, warme, onbetaalbare ouders die om me geven en die er altijd voor me waren in mijn jeugd. Die álles voor me deden en me altijd gaven wat ik nodig had. En dat allemaal ook nog steeds doen, want ik heb ze allebei nog. Ik heb een geweldige zus met wie ik meer dan goed contact heb en van wie ik megaveel houd. Ik heb een lieve man, twee fijne kinderen, een stel vrienden van goud en – voor zover ik weet – geen noemenswaardige vijanden. En ik heb nog zoveel meer. Ik zeg toch: gezegend. Mijn wereld was en is nog steeds een goede.

In tegenstelling tot werelden van anderen waarover ik lees, waar ik in mee kijk en als vanzelf in mee ga voelen. Ik zou het niet moeten doen maar ik beeskan niet anders. De ogen sluiten maakt niet dat het er niet meer is. Noodlot en ellende, verwaarlozing en misbruik, intense slechtheid en mishandeling. De één beschrijft en beschildert die ervaringen uitvoerig, de ander vreet ze op, ontkent alles en laat het leed opgeslokt worden door een groot zwart gat, in de hoop zelf niet meegezogen te worden. De één is in staat om dingen te laten rusten en zelf rust te vinden, de ander begaat uiteindelijk een wanhopige moord en blijft eeuwig malen over het ‘waarom ik’. De één wordt het absolute tegendeel van de kweller, de ander herhaalt zelf onbewust het ervarene. En waar stopt het dan… Stopt het überhaupt ooit?

Het is verbazingwekkend hoe krachtig, hoe respectvol en mooi sommige mensen kunnen worden ondanks alles wat hen en hun naasten is aangedaan. Maar ook na alles wat zij zélf hebben gedaan of misdaan. Als buitenstaander is het moeilijk om te onderscheiden tussen wat werkelijk was en wat waarheid is. Ik ga op mijn gevoel af, naïef als ik ben. Ik noem mij bewust niet intuïtief, het is een wíllen geloven in mijn eigen gevoel maar een toch niet compleet daarop durven vertrouwen… Maar juist daarom zeg ik dan ook gelijk maar niks meer. Mijn gevoel is nooit feilloos. Niemands gevoel is dat. Het faalt bij tijden, ondanks al die goede wil. Ik laat mijn gevoel rusten in de fase van empathie en respect, daar waar het ook hoort te blijven, de eeuwige buitenstaander zijnde.

Maar steeds opnieuw ben ik toch weer compleet overdonderd. Volledig in de war van alles wat mensen elkaar aan kunnen doen. Geschokt door die hel waardoor sommige ouders hun kinderen moedwillig laten gaan. Verdrietig door de beschuldigingen die broers en zussen elkaar naar het hoofd gooien. Wanhopig door al het wantrouwen en de ellende,  door alle vooroordelen en veroordelingen.

De mens blijft een raar beest.
Ik blijf mijn heftige pogingen doen
om dan maar tenminste
een goed, betrouwbaar beest te zijn….

En alles blijft anders.

Kom mee…

Even bankhangen

Kraakstempneumos
Brandende longen
Blaffende hoest
Koortsige wangen

Vaalgrauwe huid
Lodderogen
Trillende vingers
Even bankhangen

Doorgaan…
Moed houden…
Opkrabbelen…
Zon opvangen…

Vet crashen
In slaap donderen
toch nog maar
Even bankhangen.

.

.

Geschreven vanaf de bank.

trusten!!

ik moet nog heel  even
maar weet niet goed hoe.
dat is het schrijversleven
maar ik ben zo moe…

ik wou op de valreep
iets zinnigs opschrijven
een zinloze pennenstreep
om wakker te blijven.

ik zou me nu toch echt
in bed moeten bevinden
waar ik waarde aan hecht
kan ik geen doekjes winden.

ik ga het nu dan maar
’n etage hogerop zoeken.
en doe morgen, hé, ziedaar!
weer een dag uit de doeken.

Trusten!!

(kop in ’t kussen, kont in ’t stro, sloap-ie zooo ;-P)

Kopgeklop

Op m’n kop geklopt Hersenschudding
Alles sloom en dof
Mijn harses verstopt
Het voelt alsof…

…ik ineens ander ben
Knal op ’t achterhoofd
Mezelf niet meer ken
In één klap verdoofd.

Brein botste met schedel
En schedel met brein
No more gewedel
Uit met de gein.

Niet meer denken
En niks meer doen
Sta wat te zwenken
Een zinkend galjoen.

Komt dit weer goed?
Hoofd een isoleercel…
En pijn dat-ie doet
Ach ik zie ’t wel.

of ook niet…

Mattigheid

Nietsziende blik. Mat en dof.mattigheid
Wit display doemt op. Ventilator zoemt.
Komt dat Ooit nog? Of…

Gedachten. Ze rollen.
Woorden verschijnen. Als vanzelf.
Letters die rond dollen.

Toetsenbord zo glad.
Afgesleten. Glimmend touchpad.
Nieuw was-ie echt mat…

Gedachten. Ze dwalen af.
Ik laat niet los. Berusting als gevolg
van wat jij niet gaf.

Ik voel nu langzaam
mattigheid. Wat als nu toch niet is.
Had het Ooit een naam?

Ogen slaan neer.
Ik denk alwéér aan jou. Vergeten.
Ooit komt nooit meer…

.

(c) Lou

Cut the Crap!

Er was eens een bekend zangertje
dat had op ’n dag een doorhangertje.
Smookte gezellig een beetje wiet.
Ach kom. Wie doet dat nou niet…
Speelde met zijn grote ego vangertje.

Maar het zangertje werd gesnapt.
Bij ’t inhaleren op heterdaad betrapt.
Zijn fans smeekten hem te stoppen.
Kwamen met acties op de proppen.
Er werd alom over de Beliebers gegrapt.

Een mafkees ergens in wat lage landen.
Besloot ’t geval niet te laten verzanden.
Help die knul door een beetje te snijden?
Verzuimde om verder over wiet uit te weiden.
Een ziekelijke hype was ineens op handen.

Cut 4 Bieber, voor een greintje aandacht?
Het wekte wat anders op dan verwacht.
De armpatroontjes snijdende jeugd ging los.
wereldwijd was men weer even flink de klos.
Socialmediagekte toonde zijn volle kracht.

Oh Be-Lieverdjes van deze wereld, stop?
Schaapjes van me, gebruik nou eens je kop!
Geef mij ’n euro voor iedere nietgesneden kras.
Is niet alleen die lallende Bieberboy in zijn sas…
Maar kom zelfs ik er in crisistijd weer bovenop!

.

.
Met verbazing heb ik me vandaag eens even ingelezen in die #Cut4Bieber gekte die gisteren blijkbaar plaats heeft gevonden.  Ik moest eerst nog even onder mijn immense steen vandaan kruipen om weer eens te merken dat er wat loos was. Het was uiterst amusant maar ook erg schrikbarend om te zien hoe iets simpels als een gestoorde tweet (of een posting op het chatplatform 4Chan, ik weet niet precies waar ’t nou daadwerkelijk allemaal gestart is) een wereldwijde hysterie los kan maken. Jezelf mutileren om de aandacht van een boyzangertje als Justin Bieber te krijgen met als doel hem duidelijk te maken dat-ie toch echt beter geen jointjes meer zou moeten roken. Hoe diep kunnen we nóg zinken, jeugd? Werkelijk… denk na!!! Maar daar ligt ‘m ook het probleem blijkbaar. Dat zelf denken, dat lukt niet meer… Kuddegedrag ten top. Backwards evolution… Iemand roept nogal tweeduidig, overgedramatiseerd en duidelijk cynisch op tot het jezelf half afslachten voor iets als een marihuanasmokend krakelend knulletje en men dóet het dan ook nog in grote getale?? Dát vind ik pas eng! Ik moet bekennen dat ik zelf bij het lezen van het begin van die hele ophef in eerste instantie helemaal niet aan zelfmutilatie dacht maar aan het knippen (cut) van wiet om meneer Bieber van een nieuwe voorraad te voorzien.
Hoe naïef van mij…

Cut4bibber

één-januari-blues

Een doffig gevoel oliebol
Een wolwarrig hoofd
geen kater of intern gejoel
gewoon nieuwjaarsverdoofd…

Alles wat ik nu nog wil
Koffie in een emmer,
een jaaropstartpil
en een hersentemmer…

Miezerregen past perfect
bij loslopend gedachtenwild
loomlamme ogen afgedekt
Alle energie gekild…

Een aangevroten oliebol
Een weigerende sterreflikker
De maag nog steeds overvol
Pens nóg een beetje dikker.

Wéér een jaar voorbij
Wéér zo’n nieuwe start
Samen brak maar wel trilvrij
En iets met halve smart…

Een weigerende strotteklep
vingers maken mengelmoes
ik geloof echt dat ik het heb
die één-januari-blues…

 

hypothetisch

Ik zou een zoveel beter mens moeten zijn.
Ben het toch niet.
Maar goed genoeg.

Ik zou naar iedereen moeten luisteren.
Naar jou en naar
wat je me vroeg.

Ik zou niet alles er maar uit moeten gooien.
Dat ik teveel lief heb…
en soms vloek.

Ik zou me niet steeds aan moeten willen passen.
Maar dan ben ik ook
niet wat jij zoekt.

Ik zou niet steeds opnieuw moeten vragen
naar de bekende weg.
Hij’s onbekend.

Ik zou je geen klap voor je kop moeten geven
maar jij bent het
blijkbaar gewend.

Ik zou iets aardiger voor mezelf moeten zijn
maar ik ben nu eenmaal
een autosarcast.

Ik zou een egowasserette moeten zijn
die jou bij je oren pakt
en ze ‘ns flink wast…

Ik zou wérkelijk een beter mens willen zijn
één die altijd correct is
en alles juist ziet.

Ik zou zoveel beter en dapperder willen zijn
niet vooraf al veroordeeld.
Ach, wie niet…
.

.

(c) Lou

Ein Königreich für ‘ne Mama

Aangezien de Nederlandse Sint enkel nog de chocoladeletter “K” kon vinden, maar de “T” niet meer, krijgen de kinderen morgenochtend allebei een choco-“K” in hun schoen. Dochters naam begint ook met een “K”, zoons naam echter met een “T”. Dat is op zich geen probleem: De “K” van “Kind” is ook heel plausibel, toch? De bijnaam van man begint met een “P” dus die krijgt een “P”, de “P” van “Papa”. Wunderbar: ook nog duidelijk en verklaarbaar. Maar als ik dan een (op zich logische) “L” krijg, dan klopt er ergens iets niet meer… (Snapt u ’t nog??). Nou ja, daar heb ik dus nu net even een gedichtje voor in elkaar geflanst.
Voor morgen, in hun schoen.
En daar moeten ze het dan maar mee doen…

Bij deze.
(En ja, in het Duits, anders kan zoon het echt niet (voor)lezen ;-)).

.

Der Sinterklaas, der war heut’ noch im Stress
Er musste nämlich noch schnell und ganz kess…
einen Umweg über das Land Österreich machen
Dort standen noch Schuhe mit sieben SachenLama
Karotten fürs Pferd, Mandarinen für Piet
Die Kinder dort sangen sogar auch ein Lied.
Zwar „Kling Glöckchen Klingelingeling“
Aber das kümmerte ihn zurzeit nur gering.

Was schlimmer war, war jener Fakt
dass etwas nicht stimmte im Sinterklaassack.
Schokobuchstaben gab’s nun wirklich genug
K’s für Kind, P’ für den Papa, U für Unfug.
Aber das M für Mama, das fehlte komplett.
Er könnte noch eins basteln aus dem Brat’lfett…
Aber das würde ihr sicher nicht gut schmecken.
Und so suchte er weiter, an Enden und Ecken.

Kein “M”. Nur noch ein lahmes “L” konnte er finden.
Wie sollte diese Mutter DAS nur überwinden?
Warte, der Film, der hieß doch Königreich für `ne Mama?
Und diese Muti da spuckt ja viel besser als so ein Lama…
„Das ist es!!“ rief Sinterklaas nun begeistert.
„Lama, Mama, wer merkt das schon. Ich hab’s gemeistert!“
Dieses Lamaweib kriegt einfach ein passendes „L“
Und jetzt auspacken, das Zeug. Und zwar schnell!!!

.
PS: de film “Keizer Kuzco” (The Emperor’s New Groove) heet hier “Ein Königreich für ein Lama”.
Vandaarem.

Sintisklaar

Het klinkt raarsintisklaar
maar Sint is klaar…
Open deur voor de gekken:
“dan moet-ie z’n broek optrekken!!”

Ja ja. Dat ook.
Maar (z)onder de rook
van die ouwe stoomboot
lijkt Sint hier hartstikke dood.

Sint in Nederland,
= eind aan ’t gezond verstand.
Collectief gek van zo’n baardbaas.
Hier eten ze daarvan dus écht geen kaas.

Ik heb ’t geprobeerd.
Kids voor sintjournaal gedrapeerd.
Kijk daar komt die ouwe knar weer aan.
“Oh toll. Oba a Geschenk fia uns gibt’s kaan”

Skatjes denk nou ‘ns na.
Wíj hebben dat kerstkind, blablabla…
Van al die kadootjes word je sowieso gaar.
Dus vanaf dit jaar vieren we fijn: “Sintisklaar”.

Klaar.

fout gedacht

Elke avond steeds opnieuw
geef ik  jou een mega duw.
In de afgrond oh zo groot
stort ik jou in de eeuwige dood.
Hang ik je vol genoegen op
aan m’n zelfgevlochten strop.
Snijd ik je keel zomaar door,
met een mes je hart doorboor.
Haal ik de trekker lekker over
die knal, een echte oorverdover.
In de kiem word jij gesmoord,
want jij bent NIET prettig gestoord.
Precies wat ik altijd al verwachtte,
jij rottige, negatieve gedachte…

Black and blue

So comfortably numb

after just a split second
of feeling strangely dumb.
It’s quite normal, I reckon…
I wish I were so good.
No, wish I were just better
Never really understood
as to why it should matter.
You wanna be bad.
And so desperately loyal
to someone who had
no clue of my truely royal
sense of admiration
for a person so dull
as if under sedation.
Now banging my skull
against the concrete wall
of ignorant, dull bliss.
A love so incredibly small
Nothing but a major kiss.
What did I ever see
In a person sad as you.
Put you over my knee.
Butt black and blue.

But I’m not allowed to…

(c) Lou

ief ief

Ik ben een hypothetisch heerlijk wief.
Een echt oprechte hartedief.
Ik heb jou zó ongeloveloos lief,
actief als ook iets te passief.
Ik zorg voor jouw gevoelsgerief.
Voor jouw wensen hypersensitief.
Dat werkt soms ietwat destructief
maar ach, zie het nou maar positief:
het is nog allesbehalve definitief.
En ‘heerlijk’ is ook al zo subjectief…
Dan dus enkel maar ‘een wief’.
Heb ik fijn weer een ander lief.
Er is wel een meervoudig ongerief:
Ik ben soms mega-onproductief
en ook zonder zinvol substantief,
met grote haat aan DE kettingbrief.
Dit even oprecht en informatief
en ook een klein beetje narratief.
Zonder enig geloofwaardig motief
ben ik een procrastinatief lekker wief.
Asjeblief, heb je mij nu nog stééds lief?
Dát biedt nog ‘ns toekomstperspectief…

Ach.
Tijd dat ik optief.

10-10: Blogjaardag!!

Jaja, ik vier ‘m ook, als het mag.
Exact vandaag!! Mijn blogjaardag!
Eén jaar oud en warempel, ik kan al bijna lopen.
Nog even en dan kan ik vast ook wel een roman verkopen 😉
In kruipen en opkrabbelen ben ik al kampioen.
Net als in melancholisch en dramatisch doen.
Een jaar geleden begon ik voorzichtig op blogspot,
al snel over naar wordpress (NOT worldpress), dát was pas hot.
Ik schrijf en rijm me een slag in de rondte.
Ik hou van het grillige. Het wispelturige én het bonte!

Inmiddels heb ik al krap 450 (deels ook niet publieke) postings geschreven. Over vanalles en nogwat. Over mannen en vrouwen. Over ergernissen en liefde. Over kinderen, katers en poezen. Over ziekte, pijn en verdriet. Over mijn polyamoureuze hart, m’n hormormels en zieleroerselen. Over facebook, bloggen en twitter. En misschien zelfs wel over jou…

Dik 30.000 page views. Ik geloof dat dat in vergelijking met veel andere blogs niet bepaald veel is, maar ik heb een heel stel vaste lezers en daar ben ik heel, héél blij mee!! Ik schrijf weliswaar in eerste instantie voor mezelf, maar het is zo leuk en fijn om te lezen wat het met anderen doet, wat men ervan vindt, dát er mensen zijn die mijn tekstgebrabbel überhaupt lezen.

Ik begon mijn blog met een gedichtje van eigen hand, wat ik hier – een jaar later – gewoon nog een keer ga posten.


Zal ik of zal ik niet?

to write or not to write…
to blog or not to blog…
to be or not to be…
zal ik? ja ik zal. ooit.
en dat ooit schijnt nu te zijn…
in een tijd van huilen
in een tijd van verdriet
kun je je in woorden verschuilen
woorden vergeten niet…
gedachten neerzetten
voor jan en alleman
ik ga lekker nergens op letten
ik hak alles in die blogpan…
het zal toch wel niemand lezen
en wanneer wel, so what
Lou zal altijd louter Lou wezen
Ik weet ‘t. Ik kan dat.

“Het zal toch wel niemand lezen.”
Dat klopt dus uiteindelijk niet helemaal. De rest wel. Ik hak nog steeds alles in die blogpan en ik ben heel erg blij dat ik uiteindelijk voor “to blog” i.p.v. “not to blog” gekozen heb. Het is een enorm fijne uitlaatklep maar ook een geweldige manier om creatief te zijn en te spelen met woorden.

‘In den beginne’ schreef ik behoorlijk amateuristisch en eigenlijk is dat niet zo heel veel veranderd. Veel citaten, korte blogjes met een bepaald gevoel of een speciale ervaring. Een mens leert, dat wel. Poëzie was er gelijk al in overvloed. Bijvoorbeeld deze, een eigen hersenspinsel van 11 oktober 2011:

Een zucht
is onzichtbaar
net als de wind
als de dag begint.
Onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles….

Mijn dank gaat uit naar jullie allemaal.
Bedankt voor het lezen en voor al jullie reacties!!!

10-10.
Mijn blogjaardag.
Happy anniversary to me!

*kloink*
#proost
;-P

Het doel van liefde

Het doel van de liefde, ja sorry dat ik wéér ‘ns stoor
maar als ik er over prakkezeer…

Wat moet je ermee, waar dient het nou echt voor,
vraag ik me keer op keer…

Enkel de seks op zich zou voldoende moeten zijn
voor de nodige voortplanting.

Maar de mens is zo maf, doet zichzelf graag pijn
met zo’n stomme mentale uitvinding…

Liefde blijft een raar iets. Zo hou ik ineens van jou
Maar jij dus niet van mij.

Oh ja hoor, op die fiets! Als ik van jou toch niet hou
houd van mij plots nu weer jíj…

Als alle liefde nu eens altijd wederzijds was
en jij ook een beetje van mij…

Dan was alles goed. En warempel, ik genas
van al die steken in mijn zij.

Mijn hart diende enkel nog om bloed rond te pompen
naar mijn gepijnigde brein.

En jij wist uiteindelijk toch, fier en onbekrompen,
te zeggen: “ik ben dijn!”

Maar dat kun je dus niet en ik blijf me afvragen
waar liefde goed voor is.

Zorgt voor leed en verdriet, blijft aan een mens knagen
veroorzaakt enkel gemis.

Een wereld zonder liefde maar vooral ook zonder haat,
niemand doet iemand pijn.

massaal vredig voortslapen. Maar jezus wat zou dat
mega-gezapig zijn…

Padvindersgeluk

Hij zoekt verbeten zijn weg,
in het donker en met kompas.
Want wie zoekt die zal ook vinden.
Dé opperscout van de klas.

Knopen zijn voor hem geen kunst.
Óntknopen echter wel.
Gepruts met dat verhipte snoer.
Maar wat als ik je vertel…

dat knopen soms voor eeuwig zijn?
Willen niet meer uit elkaar.
Dan kun je prutsen wat je wil,
al kook je halluf gaar…

Voor altijd is de boel verbonden,
zo’n knup gaat nooit meer stuk
Liever vastgeknoopt dan opgewonden.
Dat noemt men padvindersgeluk…
.

(c) Lou

Ode aan toon

Een toon zo schoon
houdt ’t zijn muzikaal
Zo stil zonder die toon,
zo zonder pracht en praal.

Toon wíst waar ’t om draaide.
En pakte alles met een woord.
De lol die daarmee oplaaide
gelezen, geluisterd én gehoord.

Een fan van toon, ja dat ben ik.
Ook twaalf jaar na de dood.
De snaar steeds weer exact getroffen
werd genialiteit pas groot.

Toon is mijn grote voorbeeld,
iets wat hij ook blijven zal.
Maar één ding wist-ie toch echt niet:
Het leven is GÉÉN bitterbal…

(c) Lou

Mijn innerste ik

Ongehoord

Wat ik niet zeggen kan
en niet kan schrijven
zal ergens diep in mij
toch bij me blijven

Ongehoord
maar in een lieve duisternis
verbergt zich iets
dat meer dan woorden is

(Toon Hermans)

Dát is wat ik bedoel.
Mijn binnenste ik.
Mijn diepste gevoel.
Een ingeslikte snik.
Mijn zwartste gedachtes.
Mijn opperinnigste wens.
Dat allerdiepste in mij.
Het unieke in mij als mens…

Dat.

Moet je altijd alles vertellen? Moet dat echt? Ik vind van niet. Er zijn dingen die ik simpelweg niet vertel. Niet aan mijn man, niet aan mijn ouders, niet aan mijn zus, niet aan m’n beste vriendinnen. Er zijn dingen die ik gewoon niemand vertel. Dat zijn MIJN dingen. Ze maken mij tot mij. En ik vind niet dat ik daarover ook maar iemand in moet lichten. Ik ben een individu met mijn eigen gedachtes en herinneringen en ik bepaal welke daarvan aan de oppervlakte komen en welke verscholen blijven onder die laag externe Lou.

Laatst had ik het erover (doet er niet toe met wie): moet je partner álles van je weten om je te kunnen vertrouwen? Moet je alles zeggen en vertellen om dat vertrouwen te winnen? Ik zou het niet kunnen. Alles vertellen. Het heeft geen zin, het levert alleen maar een hoop pijn, misschien zelfs boosheid of zware teleurstelling op. Waarom de ander belasten met dingen die niet veranderbaar zijn, die niets bijdragen aan de status quo, niets opleveren voor de relatie, geen toegevoegde waarde hebben voor anderen.  Weten is niet altíjd alles…

Openheid over de dingen die ook je partner direct aangaan is dan wel weer van groot belang. Wantrouwen kweken door mond houden en niets van jezelf willen laten zien is – in mijn bescheiden opvatting – het bittere einde van iedere relatie. Niet kunnen praten over wat je bezig houdt ook.

Maar mijn innerste ik is van mij.
En van mij alleen.
My deepest thoughts,
my darkest doom,
my inner Lou,
my personal head room.

Mine.
Sorry.
Ook u komt er niet in.

gelul

Hebt u wel eens gedacht
dat alles zo zinloos was?
Wat had u dan verwacht
toen u wéér zo’n blog las?

Wat een gezeik,
ja, wat een gelul.
Dat mens vertelt gewoon
Een hoop flauwekul.

Hebt u wel eens gedacht
wat heeft dit voor zin…
Het komt er onderaan uit
en ze stopt ’t er bovenaan in?

Elke zin een hoop gepriegel
dag in dag uit ‘t-zelfde gedoe
U kijkt weer eens in de spiegel
en denkt “ben ik me een potje moe…”

Hebt u wel eens gedacht
wat leutert ze nou dan weer
op rijm, jemig ook dat nog
alweer een berg hartezeer??

Nee, dit keer is het simpel de vraag
naar de zin van alle onzin
Ik splits u mijn gelul in de maag
en u weet nu dat ik bemin…

(c) Lou

Die Verwirrung

Da ich heute in den Statistiken bemerkt habe, dass auch mal wieder Blogleseversuche aus dem deutschsprachigen Raum stammten, habe ich speziell für diese Deutschsprachigen unter uns mein Gedicht jetzt mal ‘übersetzt’. Eine kleine Herausforderung war’s schon. Ich finde zwar, es klingt urdoof auf Deutsch, aber es war eben auch nur ein Versuch (mit hier und dort doch erhebliche Änderugen, sonst reimt sich’s nicht, sorry).

Deutlicher ist es
nun geworden.
Einblicke gewonnen.
Entworren, die Kordeln.

Die Verwirrung war doch
zu sehr herangereift.
Krank, schwach und matt.
Müde und mitgeschleift.

Der Nebel lichtet sich
deutlich in der Ferne
Das was wirklich zählt.
Liebe. Gebe. Und lerne…

Das Bild kehrt zurück.
Wieder mehr wir zwei.
So langsam geht nun auch
die Verwirrung vorbei…

(c) Lou

De verwarring voorbij

Duidelijker is
het nu geworden.
Inzicht gewonnen.
een kop zonder borden.

De Verwarring was toch
té groot gegroeid.
Ziek, zwak en mat.
En dodelijk vermoeid.

De nevel trekt op
steeds heel iets meer
Dat wat écht telt.
Begeer. Geef. En leer…

Het beeld komt terug.
Weer meer zij aan zij
Zo langzaamaan trekt
de Verwarring voorbij…

(c) Lou

gewist

heb jij me echt gewist
uit jouw geheugen

heb je me nooit gemist
sinds ik verdween

heb je niet gedacht
“waar is ze nou gebleven…”

had je niet verwacht
dat ik dit echt kon

ik kán het ook niet
ik doe maar alsof

niet dat jij dat nou ziet
gewoon. gewist.

………………………………….

(PS: even achteraf vermeld: dit is ’n verkeerd-om-gedicht. Je zou ‘m theoretisch ook van onder naar boven kunnen lezen…)

Denken

Eerst dacht ik: ‘niet aan denken’,
Dat heb ik toen gedaan.
Maar twee seconden later
dacht ik er tóch weer aan.

Nee zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat je er niet aan denken moet.

dat dus.
Dank je, Toon Hermans.

Het is me al vaker gezegd:
Ik denk zo veel teveel.
Maar als ik nog even doordenk,
Denk ik mezelf misschien weer heel…

Roeien jij!!!

Met enige gemengde gevoelens maar vol goede moed was ze in haar rubberbootje gestapt. Ze zou die nieuwe wereld wel eens even ontdekken. De enigszins kleine roeispanen in de dollen leggend, stak ze van wal. Ze duwde hard van de kant af. Zó hard dat ze daar al bijna omsloeg, maar uiteindelijk wist ze toch haar evenwicht te bewaren. Ze roeide, zich erover verwonderend dat het zó makkelijk ging. Met een hand even onder water voelend merkte ze de onderstroom. Die zoog. En nog hard ook. Ze liet zich meedrijven. Wat een goed gevoel, heerlijk wegdrijven op dat kabbelende, eeuwigbabbelende, heldere water…

Uren en dagen gingen voorbij. Ze liet haar euforie de volle loop. Benen over de bootrand bungelend, af en toe in de onmetelijke diepten kijkend en zich afvragend, wat er zich in al die diepzwarte plekken daar beneden zou kunnen bevinden. De riemen hingen er los bij want ze dreef toch wel vanzelf mee met de stroming. Verder en verder weg… Genietend van al het aandachtige water dat haar omringde, dat haar tenen streelde, dat haar verkwikte als ze weer dorst had. De zon hield haar warm en haar overweldigende gevoelens voedden haar. Er leek geen eind te komen aan de stroom good feelings.

Maar ineens besefte ze dat de zon bij tijden toch wel heel erg heet was. Dat ze langzaam leek te verbranden. In het water springen durfde ze niet zo goed omdat ze zich er inmiddels van bewust was dat de onderstroom vreselijk verradelijk kon zijn en haar hard naar beneden zou kunnen trekken. En ze voelde haar maag. Ze had vreselijke honger… honger naar iets échts, iets tastbaars. Honger die niet langer door enkel gevoel en gekabbel gevoed kon worden.

Ze wilde naar haar riemen grijpen maar merkte dat er inmiddels eentje verdwenen was. In het water gegleden toen ze zo druk bezig was met voelen, in zichzelf praten en genieten. Daar waar het hout van de weggegleden, toch al wat oudere roeispaan een kleine splinter in de boot had geduwd, zat nu zelfs een miniscuul gaatje… Het rubberbootje zou overduidelijk niet eeuwig meer blijven drijven. Ze rukte aan de nog overgebleven roeispaan, ze moest terug naar land roeien. Het meer dat aanvankelijk zo lieflijk leek, bleek ineens van gigantisch formaat. Heel in de verte, aan de horizon, zag ze de oever. Kilometers ver weg. Hoe had ze die zo uit het oog kunnen verliezen… Ze moest terug. “En nu roeien jij, roeien!!” spoorde ze zichzelf aan. En ze roeide uit alle macht met de ene riem die ze nog had.

Maar zo éénzijdig roeiende bleef ze rondjes draaien… Ze kwam niet echt vooruit. Weliswaar linksom of rechtsom maar feitelijk bleef ze ronddraaien in kringen, daar midden op dat meedogenloze meer. Om haar heen één grote uitweg die weliswaar met pi en radius te berekenen was maar die ze niet kon nemen omdat ze niet werkelijk vooruit kwam. Zelfs afwisselend links en rechts of met de handen paddelen hielp niet, de fikse stroming trok het kleine bootje net zo hard weer terug. Zwemmen was geen optie meer. Ze was weliswaar een prima zwemster maar ze was toch ook duidelijk behoorlijk uitgeput en het was simpelweg té ver. Bovendien zonk het ooit zo betrouwbare bootje nu toch echt langzaam maar zeker…

Ze wanhoopte. En in haar wanhoop dronk ze. Van het vloeibare dat er om haar heen zo in overvloed was. Veel water. Nóg meer water. Om de grommende honger toch maar op de één of andere manier te kunnen stillen. De honger naar échts. De honger naar wáár gevoel.  De honger naar reaal léven. De honger naar verdoving van al wat toch niet echt bleek te zijn. De honger naar het stillen van haar angst.


Ze dronk.

Ze zonk.

Ze verdronk…

___________________________


In that vast but beautiful sea
of social and virtual space
even the best swimmer might be
sucked into the deep
and drown without a trace…

 

(if it were only just water…)

Frau Omnisciente

ik WIL het weten. wat hij nu weer allemaal denkt.
uiterlijk eeuwig rustig, innerlijk toch wat gekrenkt?

ik MOET het weten. dat wat hem opwindt.
weten waarom mijn eeuwig gelijk hem nu niet zint.

ik KAN te weten. ik, de vrouw die altijd alles ziet.
iets steekt er. maar zeker weten doe ik ’t nog  niet.

ik WEET het niet. en het maakt me pisnijdig.
ik voel ’t toch? is mijn intuïtie dan zo tegenstrijdig?

ik HAD het kunnen weten. als ik begreep wat ik hoorde.
en zijn redenen niet keer op keer de grond in boorde.

ach, Joost mag het weten. ja, DIE weet ’t nou.
want ik ben al sinds járen zijn alleswetende vrouw…

(c) Lou

Als het moet (reblog)

Dit is een gedicht van Liza.
Ik vind het prachtig en zo enorm toepasselijk dat ik het graag op mijn blog wil delen.
Ze schrijft sowieso geweldig mooi dus het lezen en volgen waard.

Het origineel van deze reblog vind je hier:
Lizaminime
(gelieve eventuele comments dan ook daar achter te laten)

______________________________________________

ALS HET MOET

Zal het negeren accepteren

Zal op afstand van je leren

Zal mijn tranen kunnen weren

Zal niet vragen naar begeren

Zal je je rug toe laten keren

Je hoeft alleen te zeggen “ga”


Weet dat ik zal blijven waken

Zal je mij voelen als je baken

Zullen je woorden me blijven raken

Zonder dat ons handen in zullen haken

Ik mag jou niet ongelukkig maken

Zal ik slikken en zeggen “ja”


Misschien zeg je wel “Ga, ga met mij  mee”

Er is één woord wat je mij nooit zal horen zeggen,

dus weinig kans dat ik zeg “…”

jij met je warmte

jij verjaagt al mijn
donkere gedachten
jij kunt met je zijn
de pijn wat verzachten
het ijs op mijn ziel
smelt langzaam weg
maakt me volatiel
behoeft geen uitleg
ik leef weer op
door jouw energie
ik ben jouw mop
en jij mijn skattie
ik wentel me in
die warmte van jou
ik krijg weer zin
niks dat ik liever wou
dan bij jou zijn
en me aan jou warmen
kom hier en schijn
met je stralende armen

Heerlijke zon…

(c) Lou

Verdwijntruc

Het even goeiemorgen wensen.
Je impulsieve aanwezigheid.
Het zo lekker dom kletsen.
De verdekte aan- en toespelingen.
Je uitbundig geschreven lach.
De wederzijdse kriebel.

Ineens is het er niet meer.

De kleine steekjes onder water.
En ’t daarna even zo korte opduiken.
Een snel toegeworpen goedenachtkus.
De soms ineens intensieve gesprekken.
Bedacht ondoordachte aandacht.
Dat rustgevende achtergrondgevoel.

Opgeslokt en zomaar verdwenen.

Een goed ingestudeerde truc?
Jij het konijn en ik die zwarte hoed.
Maar bij de doorsnee goochelaar
Komt het konijn
uiteindelijk toch
weer tevoorschijn?

Ik vraag ’t mezelf
Wát mis ik nou eigenlijk?
Ik weet ’t zelf niet meer.

Ik mis je.

Unplugged

Ze zit. Na een best gezellige avond thuisgekomen. Neergezegen in de zetel.
Ze kijkt naar een wit beeldscherm waar ze voor de tweehonderdzesentachtigste keer zo ontzettend graag in volle glorie neer zou willen zetten hoe ze zich voelt.
Het probleem is: ze heeft zelf geen flauw idee…
Ze sluit haar ogen en kijkt naar binnen.
Binnenin haar eigenste eigenheid.

“Hoe voel ik mij?”

En dan komt het besef.
Ze vóelt helemaal niet.
Niet meer.
Ze ervaart en interpreteert.
Ze denkt en analyseert.
Ze leest en crepeert.
Ze luistert en verkeert.
Ze smacht en begeert.
Ze volgt en blokkeert.
Ze vecht en blesseert.

Ze doet.
Ze maakt.
Ze wil.
Ze gaat.
maar door.
Maar het voelen is kapot.

Ineens voelt ze dan tóch nog iets.

Doodmoe.
Leeggezogen.
Op.

En zoekt wanhopig in de real-life kist met electropruttel naar haar eigen verloren gegane oplaadsnoertje.

Unplugged for life…

gooood nacht

trusten lieverd,
slaap echt lekker.
ach toe, doe je dat?

droom wat moois.
en sweet, dat ook.
spannend en niet al te mat.

mis joe hieps,
love you too.
geloof me, het is waar.

gemis in ’t kwadraat
wenste da’k niet hier was
en jij vooral óók daar.

sweet dreams my dear
en een dikke kus
weet dat ik het meen

de x-en en de hartjes
voor jou (en jou. en jou!!)
zoals jij is er geeneen…

_____________________________

de wond(er)e 2.0 wereld.
vol liefde.
(en leed).

Good
Night

(c) Lou

Spelletje spelen?

Jij ziet mij als een gewone doorsnee vrouw
zoals er zo vele andere zijn voor jou.
Een simpele vis die net even jouw kant op zwemt.
Die je wat liefde en genegenheid brengt, ongeremd…

Maar ik kan dit spelletje niet meer spelen
Het doet me pijn en ik kan niets ‘échts’ met je delen.
Ik voel de tranen alweer branden in mijn ogen.
want eigenlijk heb je me nooit iets voorgelogen…

Ik keek de liefde vol verwachting in het gezicht
maar de aanraking zélf bleef steeds onverricht.
Het zou hard en onrechtvaardig zelfbedrog zijn
om te hopen. Ik doe wel weer water bij de wijn…

Jij denkt dat je hetzelfde voor mij betekent
Niks bijzonders, geen gevoel, geen harten brekend.
En ik ben te bang, te verlegen om het te laten zien
vind je echt dat ik dit op deze manier verdien?

Voor mij ben jij een speciaal persoon.
Voor jou ben ík slechts heel gewoon.
Ik dacht een naald in die hooiberg te hebben gevonden.
En toch lik ik steeds weer die miniscule steekwonden…

Ik kan dit spelletje echt niet meer spelen.
Ik kan mijn liefde niet meer met jou delen.
Zilte tranen die nu meer dan ooit branden.
Zullen ze simpelweg door warmte verzanden?

Vol met pleisters plak ik mijn ziel
is dit nou mijn lot, mijn achilleshiel?
Want elke keer als ik iets van liefde voel
wordt het steeds opnieuw een grote janboel…

Ik ben klaar met spelletjes spelen.
Kan mijn hart niet in nog meer stukjes delen.
Dan blijft er alleen nog maar een hele hoop gruis
En ga ik zelf ten onder, alle gevoelsgedoe incluis…

Zullen we dan maar een ander spelletje doen?
eentje waarbij ik steeds de winnaar zoen?
Of liever zoiets als mens-erger-je-niet?
Dan verberg ik vanaf nu voor altijd mijn verdriet.

En is het ook niet erg meer ,als jij het wéér niet ziet….
__________________________________________________________
(Geïnspireerd door de lyrics van “You” van  Judith. Maar da’s dan ook alles)
__________________________________________________________

(sorry, slap dit. had ik even heel hard nodig nu. blij dat ik goed tegen m’n verlies kan ^_^)

(OH! NB! MIND THE TAG!!)

schrik

Schrik je van mij?
Schrik ik jou af?
Door wat ik zei?
Ik ben niet laf
Er ís geen wij.
En niets dat ik gaf…

Enkel een woord.
Wat is dat nou.
Ik ben gestoord.
Zoals elke vrouw?
Ik doe een moord.
Ja echt, voor jou…

Maar jij niet voor mij.
En dat is goed
voor ons allebei.
Alles mag, niks moet
Zij ’t zoals ’t zij
’t zit niet in jouw bloed…

Jij doet ’t beter dan ik.
Voel me ergens leeg.
Dat ik nu zelf schrik.
Dat jij juist nu zweeg.
Meewarige blik.
Die ik van jou kreeg…

Het is zoals het is.
En echt niet anders.
Voor mij een gemis.
Geen medestanders.
Nu dan toch gewis
komen die kutwaterlanders…

ratttatttatttatouille

Oftewel:
Een bonte, eigenlijk niet te vreten mix uit een machinegeweer.
Dat zootje ongeregeld komt dus uit m’n kalaschnikowvingers.
Met minstens tien tegelijk.

Rattattatttattttaaaa….

Ik sta nog steeds volledig achter dat wat ik schrijf en wat ik al geschreven heb.
Ik sta nog steeds compleet achter mijn acties van de afgelopen tijd.
Ik heb alleen klaarblijkelijk nogal eens wat moeite met het inschatten van mensen op de juiste stoornis…

Inclusief mezelf:

– VE (Verbaal Exhibitionisme )
Dat sowieso.
U ervaart het op dit exacte moment.
– MLA (Multiple Loving Abilities )
Check.
Maar daar valt nog mee te leven.
– GS (Goedaardige Schizofrenie)
Absoluut!!!
(kop dicht, Truus Trut. Miep Muts is toch ook stil dus wat wil je nou mens…)
– CS (Chronische Sarcasme)
Helaas wel.
Bijtend als zoutzuur en droog als het koelbekken van Fukushima (fout grapje, I know).
– Brandend naïviteitszuur
Elke dag wel een aanval.
Daar zal ik wel nooit meer overheen groeien…

Daarnaast heb ik nog een goedgelovigheidsgezwel, zware aanvallen van blogdiarree, morbide twijfelachtigheid, een bloedend hart en een gebrekkig onderbuikgevoel.
Hoe lang ga ik dit nog overleven?

Ik ga ratatouille maken vandaag.
Ik hak alle sores in de pan.
En dan vreet ik het vol genoegen op.
Ja, ik kan…

1.0-blogging

ik schrijf (nou ja, sinds ik op wordpress blog is het eigenlijk “schreef”) altijd in een ‘gedachtenboekje’. Twee heb ik er al volgekalkt met vanalles en nogwat. Een best wel echt 1.0-blog dus. Laatst zag ik hier meerdere keren een ‘handgeschreven blog’ voorbijkomen en dacht: “ach, ik kan ook wel ‘ns wat bewijzen aanvoeren voor het feit dat ik al veel langer blog dan die 5 maand hier”. Ik schreef echt alles door elkaar. Gedichten van mezelf, gedichten van anderen, gedachten, vakantierapportages, zieleroerselen, liefdesverdrietigheden, etc. Net als hier dus. Alleen tekende ik er in m’n 1.0-boekjes nogal eens wat in het wilde weg bij. En mijn kinderen kliederden er ook regelmatig in rond.
Ach, kijk zelf maar. Een greep uit de bladzijden.

shit zeg

shit zeg,
dat dit nou gebeurt
alwéér vol glans en schijn afgekeurd…

shit zeg,
dat ik het niet zag
het feit dat jij me écht niet mag….

shit zeg,
die onoplettendheid
en mijn eeuwig volhardende naïviteit…

shit zeg,
die allereerste gedachte
weet niet wat ik dan ooit verwachtte…

shit zeg,
het doet best pijn
om niet eens de liefste te mogen zijn…

shit zeg,
duurde dit echt al eeuwen?
ik ga eens een potje heel hard schreeuwen…

shit zeg,
wat moet ik nou
langzaam voel ik nu die bijtende kou…

shit zeg,
ik ga toch maar naar binnen
om me eens goed op jou te bezinnen…

shit zeg,
*kreet van verbazing slaakt*
ben ik uiteindelijk dan toch geraakt…
.
.
shit!
oh shit.
I got hit…

Cis-ter…

Een laatste groet.
Een laatste snik.
(nee, dat kan ik niet beloven)

Cis…
je bent weg.
en toch blijf je altijd hier.

het prachtige gedicht op je rouwkaart moet ook ik delen…

Sub finem
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

(*M. Vasalis*)

sponsje in het hart

jong.
zo veel te jong.

lief.
maar nooit té lief.

gemist.
gruwelijk gemist…

te jong was je, een bruisend, lief, mooi en sympathiek mens.
altijd een steunend woord voor een ander.
altijd nog een schouder over om op uit te huilen.
en dan treft het noodlot jou.
uitgerekend jou.
het voelt zo oneerlijk.
nee, het ís oneerlijk.
maar zo is het leven, zeggen ze toch.
leg dat je kleine lieverds maar ‘ns uit.
“zo is het leven…”
maar mama is er niet meer.

in zovele harten een gapend gat.
een bomkrater, een plotseling weggerukt deel.
op die plek komt nu een sponsje.
een sponsje dat alles opzuigt
jouw liefde, jouw eigenaardigheden,
jouw goedheid en sympathie,
jouw daden en woorden.
alles in dat sponsje en het gat vult zich langzaam.
met herinneringen aan jou.
om nooit meer te vergeten…

lieve F. rust zacht.

overspoeld

soms heb je dat wel eens.

overspoeld.

door gevoelens.
door alles wat je denkt.
door alles wat je denkt te voelen.

overspoeld.

door zoveel geweldig mooie, lieve mensen.
door een groot gat van gemis.
door alles wat ik wél heb en níet mis.

overspoeld.

door alles wat anderen denken.
door de dingen die jij niet mag voelen.
door dingen die anderen aan lijken te voelen.

overspoeld.

door dat rare onderbuikgevoel.
door pure liefde.
er is niets mooiers.

soms heb je dat wel eens.

Pas(s)en

met pasen past alles
na pasen past me niks meer
zal ik met pasen
maar passen dan?

zalig pasen
het zal me verbazen
de paling jassen
het ei verassen
smelt de choco-sinterklazen
inhalig pasen

te pas en te onpas(s)elijk
that is the question.
ach ééntje past altijd nog.
past u met pasen?

ik paas.

anders

jij
bent anders.
dan ik.

dacht.
.

jij
bent beter.
dan ik.

had verwacht.
.

jij
bent alles.
wat ik wil.

zeggen.
.

is
dat jij jij bent.
en ik.

ook.

 

(c) Lou

woordspelletjes

De pijnscheut die zij legde
was om te benijden
Het moment van de steek
te bot om te snijden

Lettergrepen als pijlen
elke punt in gif gedoopt
De score was huizenhoog
En hij was gesloopt…

Haar lach was sinister
haar epik sarcastisch
Elke steen trof z’n doel
het gevoel was fantastisch.

Hij voelde hoe haar dolken
hem langzaam doorboorden
Plots werd het duidelijk
ze speelde slechts met woorden…

[geinspireerd door wordfeud]

 

© Lou