WTF

Precies.
Die World Taekwondo Federation.
Laten we het daar ‘ns over hebben.
zoveel mensen die ’t dagelijks roepen…

What TF?
Who TF?
Why TF?
When TF?

Alsof die Taekwondo Federation het allemaal weet…

WTCOG?
ik denk namelijk dat Crusty Old Grandmas veel meer weten dan die F.

C ya.

(EMFN. HTB. TS.)

(excuse my federational nonsense. had to be. today sucks)

moetenmoe

Ik ben ’t moeten moe.
Moet zoveel, weet niet hoe.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
We kunnen nu niet langer, we kunnen nu niet langer blijven staan…

Maar ik zou zo graag even blijven staan…
Even maar.
Stilstaan bij wat al goed is.
Bij alles wat níet anders hoeft.

Vandaag was ’n moetdag.
Letterlijk rennen en vliegen.
Duiken en vallen.
En weer opstaan.
Alleen dat doorgaan, daar hapert het af en toe even…

Jezelf bij je nekvel grijpen,
omhoog trekken
en een flinke trap onder je toch al te dikke kont geven.
dat is wat ik zou moeten doen.

maar ik ben ’t moeten zo moe…

Overstap

Ik stap over.  Een goeie maand geleden als pril bloggertje begonnen op blogspot werden me de beperkingen aldaar eens te meer duidelijk. Dus ik stap over. Op WordPress, in de hoop me hier nog beter uit te kunnen leven…

Ik ben nog lang niet tevreden met de lay-out en hoe ’t allemaal ingedeeld is, dus daar stoei ik nog ff verder mee.

Maar bij deze:

Lou leutert vanaf nu op wereldpersniveau
(ik vind worldpress nu eenmaal interessanter dan wordpress, sorry)

Winblows en Stress Packs

 (Update 2)
Eigenlijk moet ik nog wel even vertellen hoe ’t nu verder gegaan is, hè. Het is weliswaar bere-oninteressant, maar ik kan er niet omheen dat mijn Vaiootje een echte bijna-doodervaring had (wederom voor de nieuwe lezers: eerst de vorige 2 blogs lezen, dat vergroot ’t begrip enigszins).
Gisteren was de stand zo, dat ik een aantal updates geinstalleerd had maar ’t ding bleef zeuren om een héél Service Pack. Niet tevreden met één vinger, nee nee, gelijk de hele hand a.u.b. Dus ging ik braaf op zoek naar ’n Windows Auto-Update, als ’t niet gewoon wil, dan maar op de leken- en idiotenmanier. En ja hoor, maar liefst 27 nieuwe updates waren DRINGEND nodig. Downloaden, installeren, opnieuw starten. Vaio hikte een keer maar vrat ‘t. En startte ook nog. Voor de zekerheid checkte ik nog even maar verrek, nog steeds geen SP1 aanwezig… dus nog een keer de update-check laten scannen. Asjemenou, 101 dringend noodzakelijke updates!!! Hadden ze dat daarnet niet gelijk kunnen melden? Honderdenéén!!! Dalmatiners zijn er niks bij. Goed. Hele procedure opnieuw. En wat een verademing: maarliefst één van die 101 updates had-ie zelfs helemaal niet nodig!! Geweldig hè?
Afijn. die ene zouden we vast niet missen, mijn Vaio en ik. 
Vol goede moed deden wij opnieuw gebroederlijk een herstart. 
En toen.
Bleef hij erin.
 
Phase 2 of 3 – please do not turn off your computer
Phase 3 of 3 – please do not turn off your computer
35% ready – please do not turn off your computer
96% ready – please do not turn off your computer
100% ready – please do not turn off your computer
Zwart scherm.
Blauw scherm.
Phase 3 of 3 – please do not turn off your computer
Phase 1 of 3 – please do not turn off your computer
54% ready – please do not turn off your computer
99% ready – please do not turn off your computer
Blauw scherm.
Zwart scherm. 
Uit.
Aan.
Trying to install Service Pack for Windows 7 – please do not turn off your computer
32% ready – please do not turn off your computer
……..
……………….
And that was it. 
Het blauwe installatieringetje bleef nog even meewarig ronddraaien en verstomde toen ook.
Verder kwam-ie niet.
Na ca. 48 minuten was ik ’t zat en deed ’n koude start. In de security mode (jeujjjj die deed ’t nog!) heb ik wat rondgeprutst, de registry opgeschoond, de windows auto-update uitgezet en zo nog wat kleinigheden. En nog ’n koude start eroverheen. Hij begon weer te pruttelen met z’n Phases en ik mocht vooral ook nu die computer NIET uit doen (duhh). 
Ik zag ’t al heel, heel zwart in (en zag mezelf ook al zitten met een hemels MacBook, dat ook) maar ineens kwam mijn Vaio terug van ’t licht en vertelde me hoe mooi het was aan die andere kant van de tunnel: allemaal happy pc’s en notebooks die na hun langzame en pijnlijke dood nu vrolijk ronddansten samen met Steve in apple-heaven en genoten van hun spirituele leven na Windows. Maar hij miste mij (ja, wie niet hè) en mijn poezelige, over zijn toetsjes dartelende vingers…

So he came back. We zijn weer ’n paar, mijn Vaio en ik.
De MacBook moet nog even wachten….


Oh YES!! Yes, please….

Update

Ik zal ‘ns even een update geven. Dat kan ik namelijk duidelijk véél beter dan Windows.
Voor de nieuwe lezers: eerst even de vorige blog lezen a.u.b.

Ik ben ’t zo zat!!! Ik heb dus nu net de 3e file gedownload omdat al die andere Service Packs niet werken : “nicht geeignet für Ihr System”, “Datei kann nicht geöffnet werden” etc. en die komen dus DIRECT van de microsoft site hè! Ik heb ’n Windows computer die een Windows update wil. Alleen herkent Windows haar eigen systemen blijkbaar niet meer en zijn de updates die ze leveren niet geschikt om ook daadwerkelijk uit te voeren. Ik heb een 64 Bit x86 Windows 7 OS. Null Problemo zou je zeggen. Nou, kijk op de site en kies: 

– windows6.1-KB976932-IA64.exe
– windows6.1-KB976932-X64.exe
– windows6.1-KB976932-X86.exe

Wat neem je dan?? Ik dacht, ik neem de grootste file waar alles in zou zitten (nog weer een andere als die hierboven). Weliswaar .iso maar dat kan ik. Normaalgesproken. Maar ook ontpakt wil-ie niet werken. 2,5GB voor nop gedownload (gelukkig hebben we een flatrate). Nou, doe dan maar eentje van de drie bovenstaanden. Ik ga voor de X86 want dat heb ik (is ietwat uitzonderlijker  maar goed, hij staat erbij). Weer een halve GB later blijkt: “Diese Datei ist für Ihr System nicht geeignet”. Huhh?? Zucht. Dan maar de normale X64-file en weer een Gigabyteje meer. Who cares. “Diese Datei kann nicht geöffnet werden”. Nu langzaam echt kwaad wordend neem ik dan maar de IA64-versie. Daarvan weet ik weliswaar bijna zeker dat-ie ongeschikt is, maar ik heb geen keus meer… Dit is alles wat Microsoft zo liefdadig ter beschikking heeft gesteld, daarna zijn we met zijn allen uitgekakt. Letterlijk. 
IA64 is gedownload. Met ’t laatste sprankje hoop open ik de file. Krijg ik dit venster, gegenereerd door de Windows Security Guard:



Nee. Ik weet wel zeker dat de uitgever van deze software niet te vertrouwen is. 
Ja. Ik weet wel zeker dat deze software mijn computer compleet om zeep gaat helpen. 
Jee. Ik ben onder de indruk: de uitgever van deze software waarschuwt voor zijn eigen software…


Het liefst zou ik op Abbrechen klikken. Maar ik heb geen keus… 
… en klik op ausführen. 
#BAM!!! 
Windows did it. 
ALLE ter beschikking gestelde updates werken niet op een stinknormale Windowscomputer. Zie hier:

NIKS is compatibel met Windows. NIKS! 
Ja tuurlijk, ik zal me daar een potje gek doen en Microsoft contacteren….



STOM KLOTEROTKUTWINDOWS!!! 
Zohhh. Dat is eruit. Was even nodig.

Ik neem wel Ubuntu of Linux ofzo. Is altijd nog makkelijker, effectiever, beter, doordachter, gebruiksvriendelijker en frustratiearmer dan dat Windows. 

Ik ga punniken.

vieze vensters

Mijn vensters zijn vies.
Oftewel my Windows is filthy.
Corrupt noemen ze dat ook wel.
Ik ben echt niet de allerstomste met computers, maar met Windows word ik nooit (NOOIT!!) vriendjes, zelfs niet op Facebook.

De boel werkt niet meer. Alles loopt vast en dan crasht-ie. Mijn schattige Vaio-klaptopje wil niet meer verder, wil er serieus uit stappen. Zonder nieuw Service Pack geen leven. Goed, heb ik begrepen. Euthanasie is nog geen optie, dus een nieuw SP moet er komen. Vol goede moed google ik me naar de microsoft-wellness-site voor een dienstenpakketje. Na lang heen en weer geklik en het uiteindelijk uitzetten van mijn NoScript-blocker kwam ik op de site waar ik – naar zeggen van Microsoft – mijn Service Pack zou kunnen downloaden. Aanwijzing: “klik op de gewenste versie en dan op de button VERDER”. Zou makkelijk moeten zijn, denk je. Maar die aanwijzing geldt dus voor dit venster:

Wel, a) is er in dit hele rotvenster geen duidelijke versie te herkennen, wel 15 (okay okay, 10) separate files. Er staat weliswaar “files in this download” maar de complete download zelf is nowhere to be seen (en nee, dat downloadgedoetje ernaast is het niet, daar kun je die geweldige (maarnietheus) messenger downloaden).
En b) staat er op de hele site nérgens het woord VERDER!! (Nee, ook niet helemaal onderaan of ergens bovenaan, en nee ook niet in ’t duits [WEITER]. Gewoon nergens.). Dus wat doe je als braaf microsoft-slachtoffer: je zoekt ’t grootste bestand op en gaat die maar downloaden, in de hoop dat alles dáár in zal zitten. Het is weliswaar een .iso-file, iets wat mijn klaptopje nou weer helemáál niet lekker schijnt te vinden maar vreten zal-ie ‘t. Had-ie maar geen windows-laptop moeten worden. Vrolijk downloaden wij de krappe 2GB-file. Over een uurtje of 2 zal ik dan weten of en hoe dit verder gaat. [korrektie: nu nog 2,5 uur. joepie.]

En ondertussen voel ik me net dat kind wat er naast zit op die microsoft-downloadsite. Als je ook maar éven met Windows aan ’t klooien bent geweest heb je meteen gruwelijk smerige handjes…

Most!!!

Most is lekker. Vroeger vond ik ’t echt niet te zuipen, dat gegiste (en volgens mijn kennerstong bedorven) appel- cq. perensap, maar na ettelijke jaren dwangproeven ben ik ’t nu toch maar gaan waarderen. Vandaag waren we weer bij onze buren en die hebben een ‘Mostschänke’. Oftwel, een kleine Hütte waar ze hun eigengemaakte Most, eigengerookte ham en eigengedroogd spek, eigengebakken brood, eigengeroerde boter en eigengefokte vliegen en katten aan de man cq. vrouw brengen.

Het probleem is dat ik bij Most altijd aan Mist moet denken. En dat is nu eenmaal minder lekker. Maar ach, als je je hersens temporair uitzet, is het echt prima te drinken. Vandaag hadden we in die kleine Hütte een soort buurtfeest. De mensen uit “de grote stad” die hier hun zomerverblijven hebben, trekken zich voor de winter terug binnen de stadsmuren (te guur en te koud hier op ’t rauwe plattebergland). Ter afscheid van deze stadswatjes wordt er dan – wat anders? – gegeten. En wel oeroostenrijks: Surbratl-im-Saft mit Serviettenknödl und Kraut. Vrij vertaald: gebraden gemarineerd varkensvlees met jus, Serviettenknödel (niet te vertalen) en warme zuurkool met spekjes en kummel. Tja. Ik kan niet zeggen dat dit nou mijn lievelingseten is. Maar tegen grote honger is ’t in ieder geval wel effectief. Helaas had ik geen grote honger. En ik ben géén knödelfan. Integendeel… Tussen mij en knödels zal nooit iets opbloeien, die hoop heb ik opgegeven (en de knödel ook). De honger was daarna dan gelukkig nog wel groot genoeg voor de ge-wel-dig lekkere Kuchen bij een kop stevige koffie met versgemolken melk (écht hè!).


Wat ik nou zo leuk vind is het oerige, het echte Hüttengevoel dat je hier in Oostenrijk soms zo heerlijk kunt hebben, dat “de-wereld-is-best-nog-wel-in-orde”-gevoel.  Een grote potkachel staat midden tussen de bierbanken en tafels te knetteren, de glazen bierpullen met Most, de meer dan platoostenrijks pratende mensen (en na bijna een kwart eeuw oefenen versta ik het ook nog, ook wel fijn), de jodelmuziek op de achtergrond, de ruitjesgordijnen voor ’t raam, hett houtsnijwerk, de schuine moppen vertellende buurvrouw….

Een onschuldige mop van de buurvrouw kan ik wel even neerpennen:

Een 50-jarige man staat voor de spiegel en jammert tegen zijn vrouw: “moet je nou kijken, kijk nou… alles hangt aan mij, mijn wangen hangen, mijn haren hangen, m’n vel dat ooit zo goed gevuld was met spieren hangt, m’n buik hangt, m’n ooit zo pralle onderkin hangt, m’n prachtstuk dat ooit zo vol elan was, hangt er ook slap en lusteloos bij… ach lieverd, kun jij nog íets vinden aan mij dat wel goed is??” vrouw: “nou, je ogen zijn in ieder geval nog prrríma in orde…”

En zo ging de middag gemoedelijk voorbij. Er waren véél leukere moppen maar die moet je zien, die kan ik niet opschrijven. Helaas. Wandelend op weg naar huis (wij wonen op ’t land hè, onze buren wonen 300m verderop) een laatste genietmoment, de ondergaande zon… Ja, de wereld is hier bij tijden echt nog in orde.

 

 

Oh en vanaf nu zeg ik, als ik dan toch wil vloeken, geen “Mist!!!” meer maar “Most!!!”
(vloeken voor levensgenieters)

Dag der pijnlijkheden

dat is ’t vandaag.
Zulke dagen heb ik.
Regelmatig.
Inclusief letterlijke en figuurlijke pijnlijkheden.

Ik ben echt iemand die af en toe zo’n dag nodig heeft blijkbaar, maar ik weet nog steeds niet waarom. Bij ’t ontbijt begon ’t al. Niks groots. Ik doe jam op de cracker van dochter. Het mes glipt uit m’n hand, klettert met ’t heft op tafel en de jam vliegt. De vraag is waarheen. Juist. In mijn oog (OK, het meeste zat op m’n wang maar een drup jam zat ook echt in m’n oog). En ik kan zeggen, het is – afgezien van je hard uitlachende kinderen en een grinnikende man – verrekte pijnlijk, aardbeienjam op je lens.

Nog geen ramp. Uitspoelen, nieuwe lens erin en weer klaar voor de rest van de dag. Ik wens goedemorgen om mij heen. Real life: check. Virtual world: check. Maak nog even snel een (zonder ’t zelf te weten) geheel misplaatst grapje naar ’n medetweep waar ik me dan vervolgens weer vreselijk rot over voel. Pijnlijk. Typically me.

Vandaag was weer afvalwegbrengdag. Het minitieus gescheiden afval moet dan naar het afvalverzamelcentrum om daar vervolgens uitgesorteerd te worden in ongeveer 20 verschillende containers. Ja zo werkt dat hier. Niet belangrijk verder. Ik ga nog even snel naar de WC thuis, pak de hele zooi in de auto, rij naar ’t tankstation om te tanken (tegenwoordig ook één grote financiële pijnlijkheid), even langs de lokale supermarkt om wat kleinigheden te halen en naar ’t AVC om daar met de uitsorteerderij te beginnen. Zie wat mensen kijken maar ach, dat gebeurt wel vaker. Tot ik ’t merk. HOE klassiek pijnlijk. Er hangt iets uit m’n broek. Ik heb een toiletpapierstaart…. *ter plekke in de grond verzinken en er nooit (nóóit) meer uitkomen wil*
Überpijnlijk.

Ik moet thuis wat bellen met klanten. Bel klant inzake één van mijn eeuwige lievelingsbezigheden: naboren over een al 2 maand openstaande rekening. Althans, ik dacht dat-ie openstond. Ik vraag beleefd maar resoluut na waarom de nota nog steeds niet betaald is. Administratiemiep: “omdat we nog helemaal geen rekening ontvangen hebben”. Ik ga ’t nakijken en zie inderdaad de brief tussen de stapel andere to-do dingen, helemaal vergeten… Zucht…

Vanmiddag nog ff boodschappen doen terwijl zoon logopedisch gecorrigeerd wordt. Op de parkeerplaats van de supermarkt dacht ik in de auto ‘ns uit te proberen of ik mijzelf al zingend op kan nemen op de iphone. Terwijl ik uit volle borst “Sweet Transvestite” van de Rocky Horror Picture Show in mijn telefoon lal, parkeert er een zwarte Suzuki naast me. Suzuki’s keur ik geen blik waardig, maar de bestuurder keek wel degelijk meewarig naar mij en schudde mismoedig z’n hoofd. Zucht…

Vanavond nog ff naar de gym geweest. Normaalgesproken hebben we dan óf steps óf aerobics (ziet er geweldig uit, 50 rondhopsende dames in een gymzaal, kunt u ’t zich voorstellen?) maar onze eigen hopstante was ziek. Dus kwam de spier-en-BBB-tante van ’t uur daarvoor ons entertainen. Met zo’n “Teraband” (een lang stuk erg rekbaar elastiek) zou ze onze vetkwabben wel ‘ns even laten voelen hoe het is om spier te mogen worden. Zucht, alweer dan maar… Die teredingen daar zijn echter niet nieuw meer. En als ze niet nieuw meer zijn, zijn ze ook niet meer zo rekbaar (lees: zwaar werk). Ik enthousiasteling knup er dus 2 aan elkaar, heb ik weer een lekkere lange en hoef ik me niet zo moe te rekken. Ik trek bij de armoefening de boel vrolijk opzij en whammmoooo – de knoop laat los. En ik ook. En daarmee vliegt het stuk band met vol geweld in de haren van mijn gewaardeerde rechterbuurvrouw.

Ik heb mijn dosis pijnlijkheden vandaag weer met volle teugen mogen genieten. Waarom valt pijnlijkheid altijd met vol geweld op één dag??? En eigenlijk viel ’t nog mee, ik heb wel ‘ns ergere dagen. Zou dat nou écht aan mij liggen?

Zucht….

Terminatorziel

Een ziel, wat is nou helemaal een ziel…

Je geest? Je gevoel? Je denkwijze?
Je wezen? Je aard? Je emoties?
Het geheel aan ervaringen,
Persoonlijkheid en psyche?

Houden we het maar gewoon op “ziel”…
Datgene diep binnen in je, dat wat je bént.
En een ziel kan zo vréselijk pijn doen,
d
at je soms knetterhard
om een zieltransplantatie schreeuwt…

“Doe mij een andere ziel…
Deze doet ’t niet meer…
Deze is te erg platgestampt,
Opengesneden, weer dichtgenaaid
Uitgeknepen, neergemaaid…”

“Deze ziel komt niet meer goed
Ligt in uitgerafelde stukken na te hijgen
Een haarnetje er omheen spannen
Met een snoertje weer aan elkaar rijgen…
Het helpt allemaal niet meer…”

Zou je denken.
Het is niet zo.
Jouw ziel is als een Terminator
Tergend langzaam vloeien
Die zilveren zieledruppels weer aan elkaar.
Worden ze weer een gedaante.

Er zit nog niet zoveel vorm aan
Je herkent jezelf niet meer
Een maanlandschap van littekens
Een wanstaltig geheel van zeer
En toch begint het er weer op te lijken
Nog wel heel broos en fragiel
Maar toch een weer functionerend geheel

Een Terminatorziel.

Je kunt het. Echt. Je kunt het.
Doe je ogen en je hart open voor de dingen die wél goed zijn. 

Wantrouwen is niet aangeboren, Vertrouwen wel.
Vertrouwen kan ook door anderen herwonnen worden,
wantrouwen kun je enkel zélf te lijf…
Sluit je ogen en stop je vingers in je oren op de momenten
dat de achterbaksheid aan ’t rondschreeuwen is.
En vertrouw erop dat je toch goed bent in vertrouwen…

(ge)rust(ig)er

rustiger
gebalanceerder
neutraler
eerlijker
afgewogener
duidelijker
geruster
< gerustiger >
geen gekloot meer met mij. 
dat was gisteren. dat is voorbij.
vanaf vandaag 
ben ik neutraal gebied.
IK kies de mensen die IK koester.
en zo niet, nou dan maar niet.
en dat in één avond…
er is nog hoop voor mij 😉

Raar gevoel

Ik heb een raar gevoel.
Zo’n gevoel van ’n volle en toch lege maag.
Een gevoel van opgekropte onrust.
Even diep doorademen.
Maar het helpt geen zak.
Dochter turnt op onze poef.
Ik zie dat ze een groot gat in haar onderbroek heeft.
Ravenmoeder.
Het kan me geen hol schelen.
Dochter is perfectly happy.
Zoon vraagt: mama wat is “ik vind jou niet leuk” in ’t engels?
“I don’t like you”
En “hee jij stomme kip?”
“Hey you stupid chicken”
“Waaahaaa!!! Hey you stupid chicken, I don’t like you!!!”
En toch heb ik een raar gevoel.
Mijn hart dat even een rondje
Om z’n as draait.
Een gevoel waarvan ik voel
Dat ik er éigenlijk iets mee moet.
Wie gaat me vertellen
Wat ik hier nu weer mee moet?
Wie kan me zeggen
Wat dit gevoel met me doet?
Ik.
(maar dat duurt nog effe).

De She Shure!

Ik ben m’n 40e aan ’t inluiden. Al een paar dagen. Gisteren waren onze buren (stuk of 12) hier om daarbij uiterst vlijtig te helpen. Buurvrouw H. is altijd goed voor originele verjaardagspelletjes en gisteren moest ik mijn kadootje “verdienen” door m’n ‘meertaligheid’ (*kuch*)  in te zetten: engels dat eigenlijk geen engels is. M.b.v. manlief moesten we dit dus vloeiend voorlezen:
SHE FAWN IS LIE WANT!
A: My nay she shure dorn way!
B: Woe dean?
A: By dare fair sane.
B: Los me shown. Host us you are far cared own? Dish null an cairn ouse an. Soda, yeats game us own. For ma mid’n say say lift oven idea o’ten he gale.
A: It row minute…
B: Gay hear do, ace is Nick star by.
A: Ace is o’bear so I sick…
B: Dive aie I knee! Gay hear dough. E for four, do forced hint air mere know, o’bear sheer nay bow girl.
A: Word Hiasl. E hope an stearn grease an.
B: Gay halt in Dick nearl. Fix noah m ole, days is was mid day own fan gare. Nick’s we share O’Ryan. Shy’s drag.
Nou, goat’r moar anstoan. Wat staat hier in hemelsnaam? Eerst de Mühlviertlerische/Österreichische versie (geloof ik, ik hoop dat ik ’t nog zo enigszins goed heb :-S) :
SCHIFOARN IS LEIWAND!
A: Meini Schischua tuan weh
B: Wo denn?
A: Bei da Fers’na
B: Los me schaun. Host’es joah vakeard aun? Die Schnoin g’hearn auss’n an. So da, jeatzt geh’ma’s aun. Foar ma mit’n Sessellift auf’n idiot’n Hegela.
A: I trau mi ned…
B: Geh her do, es is nix dabei!
A: Es is oba so eisig…
B: Tieafa eini!! Geh her do! I foar vor, du foarst hinta mia noch, oba scheene Bogerl! 
A: Wart Hiasl! I hob an Stern g’rissan!!
B: Geh hoid in die Knierl! Fix no moi, des is wos mit de Oanfänga. Nix wie Scherarei’n. Scheißdreck.
En nu op goed hoogduits (klingt zwoa vui beschiss’n aber na guad):
SKIFAHREN IST SUPER!
A: Meine Skischuhe tun weh.
B: Wo denn?
A: Bei den Fersen.
B: Lass mich mal schauen. Hast du sie vielleicht verkehrt rum an? Die Schnallen gehören außen. So dann, jetzt fangen wir richtig an. Fahren wir mit dem Sessellift das blöde Hügelchen hoch
A: Ich traue mich nicht…
B: Ach komm her, es ist doch nichts dabei!
A: Es ist aber so eisig…
B: Tiefer in die Knien gehen!! Komm hier! Ich fahre vor, du fährst mir hinten nach, aber mit schönen kleinen Bogen
A: Warte Häschen! Ich bin hingefallen!!
B: Geh halt in die Knie! Verflixt noch mal, es ist auch was mit diesen Anfängern. Nichts als Ärger. Scheißdreck.
In diesem Sinne:  
Ski Heil und liebe Grüße.
Luzie, die wilde Kaiserin